Meet Sylvie

“Ik ben Sylvie en ik breng zuurstof daar waar levenskracht nodig is”

Wie ben ik? Het is een vraag waar ik niet makkelijk een antwoord op geef, want als ik eerlijk ben, ligt mijn focus vooral op de ander. Ik zie mezelf als iemand die mensen zuurstof en ademruimte geeft. En hen toch ook uitdaagt en aanzet tot belief en beweging door een cut the crap attitude

In mijn eigen leven betekent dat: altijd in beweging blijven, althans mentaal en emotioneel. Stilstand voelt niet als een optie. Ik ben een trotse expert in mijn vak, niet omdat ik wil excelleren om het excelleren, maar omdat ik geloof in wat ik doe en in wat dat voor anderen kan betekenen. Recent zei een klant van me: “jij vertelt geen verhaal, jij bent het verhaal. Vanuit je energie én hands on aanpak neem je iedereen actief mee. Niemand voelde zich getest, je kreeg net iedereen in de mindset: “dat wil ik wel proberen”, wat een gigantisch effect is. Ik voelde me geprivilegieerd.” Wat een woorden, ik werd rood van én tegelijkertijd dat is wat ik kom doen – toevoegen aan wat er al is én zorgen dat er wat wind en beweging komt naar nieuw of vernieuwing.



Het leven is niet altijd eenvoudig – of misschien juist wel? Voor mij is het simpel: het leven vraagt vooral om geleefd te worden, maar dát is niet altijd evident. Het is een weg van vallen, opstaan en leren omgaan met dat wat is. Juist dáár ligt voor mij de kern: mensen op een eerlijke, normale manier laten omgaan met hun uitdagingen en hen daarin ondersteunen zonder poespas, zonder te doen alsof alles altijd perfect moet zijn.

En misschien definieert dat hoe ik ben. Vanuit diepe compassion kijk ik naar mensen, vanuit het besef dat we allemaal onze worstelingen kennen. Voor mij gaat het niet om perfectie, maar om echtheid, om het accepteren van de menselijkheid in onszelf en in elkaar. Ik ben er om te normaliseren, om te zeggen fuck it: “Het is wat het is, en dat is oké.” En daarna, ja, dan komt het stuk waarin ik echt zeg: “En wat nu?” Want hoe moeilijk keuzes soms ook zijn, we hebben ze altijd en dit vraagt nu even moed en ownership.

Dus, wie ben ik? Misschien ben ik inderdaad een wandelende paradox. Speels en serieus, positief en melancholisch, actief en lui. En precies die tegenstellingen maken me wie ik ben: een optimist met oog voor de diepte, een realist die ziet waar ruimte is voor groei. Mijn drive om mensen hoop en levenskracht te brengen, is onlosmakelijk verbonden met wie ik ben.

En misschien definieert dat hoe ik ben. Vanuit diepe compassion kijk ik naar mensen, vanuit het besef dat we allemaal onze worstelingen kennen. Voor mij gaat het niet om perfectie, maar om echtheid, om het accepteren van de menselijkheid in onszelf en in elkaar. Ik ben er om te normaliseren, om te zeggen fuck it: “Het is wat het is, en dat is oké.” En daarna, ja, dan komt het stuk waarin ik echt zeg: “En wat nu?” Want hoe moeilijk keuzes soms ook zijn, we hebben ze altijd en dit vraagt nu even moed en ownership.

Dus, wie ben ik? Misschien ben ik inderdaad een wandelende paradox. Speels en serieus, positief en melancholisch, actief en lui. En precies die tegenstellingen maken me wie ik ben: een optimist met oog voor de diepte, een realist die ziet waar ruimte is voor groei. Mijn drive om mensen hoop en levenskracht te brengen, is onlosmakelijk verbonden met wie ik ben.

Ik ben moeder, dochter, coach, trainer, bemiddelaar, en ik ben iemand die houdt van het leven – en dat draag ik met trots over, in alles wat ik kan, wat ik doe en wie ik ben. Want uiteindelijk is dat wat ik hoop te kunnen meegeven: dat het leven complex is, maar niet altijd zo ingewikkeld hoeft te zijn, en dat het mooiste wat we kunnen doen is onszelf en elkaar de ruimte geven om te zijn én te worden. Leef je leven vooruit!